لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه: استافیلوکوک طلایی یکی از مهمترین عوامل میکروبی ایجاد کننده عفونت خطیر در انسان است. مصرف بی رویه وانکومایسین به عنوان خط اول درمان عفونتهای ناشی از این ارگانیسم سبب افزایش ایجاد استافیلوکوک و انتروکوکهای مقاوم به وانکومایسین به عنوان یک معضل مهم بهداشتی، شده است. توصیه های مجامع بین المللی جهت کنترل عفونت بیمارستانی در مورد سیاست گذاری مصرف وانکومایسین در مراکز بهداشتی درمانی به منظور جلوگیری از ایجاد و گسترش موارد استاف طلایی و انتروکوک مقاوم به وانکومایسین میباشد. هدف این مطالعه تعیین حساسیت استافیلوکوکهای طلایی جدا شده از نمونه های بالینی از بیماران بستری در بیمارستان با استفاده از روش E-Test در جهت تعیین روش درمانی مناسب اولیه می باشد.روش کار: در این مطالعه که به صورت توصیفی تحلیلی طراحی شده، تاثیر 14 آنتی بیوتیکی مختلف با روش E-Test بر روی استافیلوکوکهای به دست آمده از نمونه های بالینی بیمارستانی در بیمارستان الزهرای اصفهان، مورد بررسی قرار گرفت. کنترل کیفی با استفاده از استافیلوکوک ATCC29213 انجام شد. اطلاعات پس از ویرایش و ورود به رایانه توسط نرم افزار SPSS نسخه 13 و WHOnet 5 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: این مطالعه بر روی 72 بیمار انجام گرفته که 25 نفر زن و بقیه مرد می باشند. بین جنس بیماران و محل جدا سازی ارگانیسمها رابطه معنی دار آماری وجود نداشت ولی در مورد بخش بستری و میزان مقاومت، بیشترین مقاومت در بخشهای ICU و جراحی (p<0.05) دیده شد. بیشترین حساسیت به وانکومایسین (%93.5) و پس از آن ریفامپین (%87) و آمیکاسین (%71.4) می باشند. بیشترین مقاومت به داکسی سیکلین و اگزاسیلین با %75 می باشد و سپس کوتریموکسازول وافلوکساسین با %69 مقاومت در رتبه بعدی قرار دارند.نتیجه گیری: به علت استفاده بی رویه از آنتی بیوتیکها، به خصوص در بیمارستانها و بخشهای جراحی و ICU، مقاومت باکتری خطرناک و بالقوه کشنده ای مانند استافیلوکوک طلایی بالا است و هم اکنون فقط دارو های معدودی مانند وانکومایسین وجود دارند که این باکتری را می توانند پوشش دهند.

هدف: پنوموکوک از شایعترین باکتریهای گرم مثبت مولد عفونت در انسان است و متاسفانه مقاومت پنوموکوک نیز مانند سایر باکتریها روز به روز در حال افزایش است. با توجه به اینکه تحقیق مفیدی در خصوص میزان مقاومت پنوموکوک به سفتریاکسون (حداقل در استان اصفهان) با روش E-test صورت نگرفته است مطالعه فوق می تواند پایه ای برای سایر مطالعات بعدی جهت سنجش افزایش یا کاهش میزان مقاومت پنوموکوک محسوب گردد.مواد و روش ها: این مطالعه بصورت cross-sectional و آینده نگر در سال 1385 بر روی 98 نمونه استرپتوکوک پنمونیه جدا شده از نمونه های بالینی افراد مراجعه کننده به بیمارستان الزهرا(س) انجام شده و سپس (Minimal Inhibitory Concentration)MIC  آنتی بیوتیکهای سفتریاکسون و پنی سیلین بر روی ارگانیسمها به روش E-Test مشخص گردید. کنترل کیفی با استفاده از پنوموکوک ATCC49619 انجام شد. اطلاعات پس از ویرایش و ورود به رایانه توسط نرم افزار SPSS نسخه 13 و WHONET-5 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: این مطالعه بر روی 98 نفر با محدوده سنی بین 5 تا 10 سال انجام گردید. در میان نمونه ها 47% مونث و 53% مذکر می باشند. نمونه های تحت بررسی 55% از نمونه حلق افراد سالم، 20% از CSF، 5/16% از خون، 3% از مایع پلور، 3% از گوش (بیماران با اوتیت)، 02/1% (1 نفر) از آبسه و 02/1% (1نفر) از زخم میباشد. پنوموکوکهای جدا شده حدود 30% حساسیت به پنی سیلین از خود نشان دادند در حالیکه MIC سفتریاکسون برای موارد غیر مننژیت (non CNS) در حدود 90% حساسیت و این MIC برای مننژیت (CNS) با توجه به نفوذ کمتر دارو، 5/81% حساسیت می باشد. نتیجه گیری: پنی سیلین داروی موثری جهت پوشش پنوموکوک حتی در کودکان نمی باشد ولی با توجه به موثر بودن سفتریاکسون این دارو در مواردی که در ابتدای مراجعه بیمار، شک به پنوموکوک وجود دارد به تنهایی مناسب است.

هدف: درمان مناسب مننژیت باکتریال خصوصا در کودکان به علت مقاومت های دارویی به وجود آمده، امری مهم و خطیر می باشد و دانستن این مقاومت های دارویی در کشور با تعیین حداقل غلظت مهارکننده آنتی بیوتیک های مورد استفاده در درمان مننژیت ها به روش کمی و دقیق E-Test کاملا ضروری و عملی است. هدف در این مطالعه تعیین حداقل غلظت مهارکننده آنتی بیوتیک های مورد استفاده در درمان مننژیت حاد باکتریال کودکان بعد از دوران نوزادی بستری در بیمارستان مرکز طبی کودکان طی سال های 1382-1384 می باشد.روش مطالعه: در این مطالعه که به صورت بررسی مقطعی و از نوع توصیفی، تحلیلی می باشد، میزان تعیین حساسیت آنتی بیوتیکی جرم های جدا شده از کشت مایع مغزی نخاعی یا خون بیماران مبتلا به مننژیت باکتریایی به روش کمی E-test تعیین شده و با روش کیفی دیسک دیفیوژن مقایسه شده است.یافته ها: میزان مقاومت آنتی بیوتیکی در دو جرم هموفیلوس آنفلوانزا تیپ b و استرپتوکوک پنومونیه جدا شده از مجموع 30 مورد مننژیت باکتریال بدین صورت می باشد: در ده مورد هموفیلوس آنفلوآنزای تیپ b مقاومت به آمپی سیلین 90%، کوآموکسی کلاو 10%، کلرامفنیکل 40%، سفالوسپورین های نسل سوم (سفتریاکسون و سفوتاکسیم) صفر درصد و کوتریموکسازول 100% دیده شد. و در بیست مورد استرپتوکوک پنومونیه مقاومت به پنی سیلین 35%، کلرامفنیکل 10%، سفالوسپورین های نسل سوم (سفتریاکسون، سفوتاکسیم) 5%، ونکومایسین صفر درصد، ریفامپین 10% و کوتریموکسازول 60% دیده شد. ولی مقایسه نتایج دو روش آنتی بیوگرام E-Test و دیسک دیفیوژن اختلاف معنی داری در نتایج این دو روش دیده نشد.نتیجه گیری: الگوی مقاومت دارویی در مورد دو جرم میکروبی شایع عامل مننژیت در این مطالعه با الگوی مقاومت های دارویی کشورهای دیگر تا حدود زیادی مطابقت دارد. لذا بنظر می رسد ترکیب آمپی سیلین و کلرامفنیکل که سالیان دراز بعنوان داروی اولیه در درمان مننژیت بکار می رفته است ترکیب مناسبی نبوده و انتخاب سفالوسپورین های نسل سوم به تنهایی یا همراه وانکومایسین ترکیب مناسب تری می باشد. بنابراین نیاز به مطالعات بیشتر در این زمینه در کشور احساس می گردد.

زمینه و هدف: عفونت ادراری و پیدایش ارگانیسمهای مقاوم از علل شایع مرگ و میر در بیماران مبتلا به آسیب نخاع می باشد. تجویز بی رویه انواع آنتی بیوتیکها سبب افزایش این مقاومت می شود. در این مطالعه حساسیت آنتی بیوتیکی ارگانیسم های جدا شده از نمونه ادرار بیماران آسیب نخاعی مبتلا به عفونت ادراری بررسی قرار گرفته شده است.مواد و روش کار: در این مطالعه مقطعی در سال های 1385-1384، 145 بیمار مرد مبتلا به آسیب نخاع که با تب و علایم سیستمیک یا علایم تحریک ادراری به بیمارستان الزهرا اصفهان مراجعه کردند و قادر به تخلیه مثانه به روش طبیعی نبودند مورد بررسی قرار گرفتند. پس از تکمیل پرسشنامه، نمونه ادرار هر فرد بر اساس روش تخلیه مثانه، تهیه و جهت آنالیز و کشت ارسال شد. بیمارانی که در یک ماه ا خیر از آنتی بیوتیک استفاده کرده بودند ازمطالعه خارج شدند. MIC (Minimal Inhibitory Concentration) 7 آنتی بیوتیک مختلف بر روی ارگانیسمها به روش E-Test مشخص گردید. تحلیل آماری توسط نرم افزار 5 whonet صورت گرفت .یافته ها: میانگین سنی بیماران مورد مطالعه 44.1±2 بود. شیوع ارگانیسمهای رشد یافته در کشت به ترتیب 53.3% اشریشیاکولی، 20% کلبسیلا، 9.1% انتروکوک، 8.3%سودومونا آئروژینوزا، 0.8% پروتئوس، 2.5% سراشیا، 4.1% استافیلوکوک اورئوس و 1.6% استافیلوکوک اپیدرمیدیس بود. بر اساس نتایج حاصل از حساسیت ارگانیسمهای جدا شده، بیشترین حساسیت اشریشیاکولی و کلبسیلا به آمیکاسین، سودومونا به آمیکاسین و سفتازیدیم، انتروکوک، استافیلوکوک اورئوس واپیدرمیدیس به وانکومایسین مشاهده گردید. پروتئوس و سراشیا به آمیکاسین، سفتریاکسون، سفتازیدیم و سیپروفلوکساسین 100% حساس بودند. حساسیت به سیپروفلوکساسین در میان ارگانیسم های گرم منفی جدا شده بیشتر از سفتریاکسون بود و همه آنها 100% به ایمی پنم حساس بودند. بیشترین میزان مقاومت در میان ارگانیسمهای گرم منفی به کوتریموکسازول و در انتروکوک و استافیلوکوکهای جدا شده به آمیکاسین مشاهده شد.نتیجه گیری: با توجه به خطر افزایش عفونت ادراری با ارگانیسمهای مقاوم به علت مصرف آنتی بیوتیکهای مختلف به صورت تجربی در بیماران آسیب نخاع، تعیین حساسیت آنتی بیوتیکی نقش مهمی در درمان صحیح این بیماران و جلوگیری از مصرف بی رویه آنتی بیوتیکهای وسیع الطیف و در نتیجه جلوگیری از افزایش مقاومت میکروبی و کاهش هزینه های این بیماران خواهد داشت.

مقدمه: باکتری استافیلوکوک اوریوس از عوامل مهم عفونت های شدید در بیمارستان و جامعه بوده و میتواند باعث مورتالیتی و موربیدیتی قابل توجهی در بیماران گردد. در این مطالعه الگوی حساسیت و مقاومت استافیلوکوکوک های اوریوس نسبت به آنتی بیوتیکهای رایج، با استفاده از روش های دیسک دیفیوژن، تعیین MIC (Minimal-inhibitory concentration) با نوار E-test ((epsilometer test و D-test(تست بررسی مقاومت در برابر القای کلیندامایسین در استافیلوکوکوس اوریوس) مورد بررسی قرار گرفت. روش بررسی: این پژوهش که بر روی 66 نمونه بالینی استاف اوریوس جمع آوری شده از بخش های مختلف بیمارستان آیت الله موسوی زنجان به مدت یک و نیم سال انجام گرفت در ابتدا با روش دیسک دیفیوژن حساسیت، مقاومت و حد واسط بودن استافیلوکوک های اوریوس نسبت به آنتی بیوتیکهای سفازولین، کلوگزاسیلین، وانکومایسین، کلیندامایسین، اریترومایسین و کوتریموکسازول تعیین گردید. در مواردی که استاف اوریوس به کلیندامایسین حساس ولی نسبت به اریترومایسین مقاوم بود، جهت بررسی مقاومت القایی به کلیندامایسین، D-Test نیز به عمل آمد. همچنین فراوانی استاف اوریوس مقاوم به متی سیلین علاوه بر روش دیسک دیفیوژن با روش MIC نیز تعیین شد. نتایج: از 66 نمونه جمع آوری شده در طی یک ونیم سال، تمام نمونه ها به ونکومایسین حساس بودند. میزان حساسیت به کوتریموکسازول 9/90%، سفازولین 4/86%، کلیندامایسین 8/81%، کلوگزاسیلین 2/71%، بود. D-Test نیز در 5/5 درصد نمونه ها مثبت بود. فراوانی استاف اوریوس مقاوم به متی سیلین در هر دو روش E-test و دیسک دیفیوژن مساوی با 8/28 درصد تعیین شد. بیشترین میزان مقاومت مربوط به بخش ICU بود که 2/31 درصد موارد را تشکیل میداد. بحث و نتیجه گیری: دراین مطالعه مقاومتهای آنتی بیوتیکی در کل نسبت به اغلب مراکز شیوع کمتری داشت که میتواند بخاطر فراوانی بیشتر نمونه های زخم که درصد مقاومت کمتری داشتند و یا بخاطر اجتناب از تجویز آنتی بیوتیکهای وسیع الطیف و مصرف مناسب تر آنتی بیوتیکها در بخشهای مختلف غیراز بخشهای مراقبت ویژه باشد. همچنین بر اساس روش D-Test مقاومت القایی قابل توجهی به کلیندامایسین در مرکز ما وجود نداشت بنابراین میتوان از این دارو در صورت حساس بودن ارگانیسم، براحتی استفاده نمود.

سابقه و هدف: استافیلوکوک اورئوس یکی از مهم ترین عفونت های بیمارستانی می باشد که روز به روز بر مقاومت آنتی بیوتیکی آن به گروه بتالاکتام و وانکومایسین افزوده می شود. در این مطالعه ضمن بررسی فراوانی سوش های استافیلوک اورئوس بیمارستانی مقاوم به اگزاسیلین و وانکومایسین، میزان همخوانی دو روش Disk diffusion و E test در تعیین حساسیت آنتی بیوتیکی مورد بررسی قرار گرفت.روش بررسی: در این مطالعه مقطعی، 100نمونه استافیلوکوک اورئوس جدا شده از نمونه های ارسالی به بخش میکروب شناسی مجتمع بیمارستانی امام خمینی تهران با دو روش حساسیت آنتی بیوتیکی disk diffusion و E test در شرایط استاندارد مورد بررسی قرار گرفتند.یافته ها: 42 (42%) مورد استافیلوکوک اورئوس مقاوم به اگزاسیلین MRSA یافت شد که نشان دهنده شیوع نسبتا بالای MRSA در این بیمارستان است. همان گونه که انتظار می رفت، هیچ موردی از VISA (استافیلوکوک اورئوس با سطح متوسط حساسیت به وانکومایسین) و VRSA (مقاومت استافیلوکوک اورئوس به وانکومایسین) مشاهده نشد. این عفونت های استافیلوکوکی مربوط به بخش های داخلی (26%)، جراحی قلب (23%)، محل نمونه گیری زخم (26%)، محل جراحی (20%)، کشت خون (17%) و پروتزها (14%) بودند.نتیجه گیری: در مطالعه ما دو آزمون 100٪ با هم همخوانی داشتند که نشانگر قابل اعتماد بودن روش disk diffusion (در صورت کاربرد دقیق آن) جهت تعیین مقاومت آنتی بیوتیکی می باشد. 

مقدمه: پنی سیلین ها برای سال های متمادی به عنوان درمان انتخابی عفونت های ایجاد شده توسط استرپتوکوکوس پنومونیه به کار رفته اند، ولی امروزه مطالعات متعددی وجود دارد که موید وجود مقاومت به پنی سیلین است. الگوی مقاومت استرپتوکوکوس پنومونیه در جوامع مختلف، متفاوت است و شناسایی این الگوی مقاومت در انتخاب درمان مناسب بسیار ضروری است. امروزه تعیین MIC به عنوان بهترین راه ارزیابی مقاومت به آنتی بیوتیک به کار می رود. این مطالعه با هدف تعیین میزان حساسیت به پنی سیلین در نمونه های بالینی بیماران بستری در بیمارستان امام رضا (ع) و قائم (عج) مشهد انجام شده است.روش کار: این مطالعه توصیفی در 54 سویه استرپتوکوکوس پنومونیه جدا شده در طی یک سال (1382-1381) از بیماران بستری در بخش های مختلف بیمارستان های امام رضا (ع) و قائم (عج) انجام شده است. برای تعیین MIC از روش E-test استفاده شده است. مشخصات نمونه ها، کانون و مکان تهیه نمونه، میزان حساسیت به پنی سیلین در فرم های پرسشنامه جمع آوری گردید. اطلاعات جمع آوری شده با استفاده از آمار توصیفی و جداول توزیع فراوانی پردازش گردید.نتایج: از 54 نمونه تهیه شده، 4 بیمار (7.4%) دارای پنوموکوک مقاوم به پنی سیلین، 34 بیمار (62.9%) دارای پنوموکوک با مقاومت نسبی به پنی سیلین و 16 بیمار (29.6%) دارای پنوموکوک حساس به پنی سیلین بودند.نتیجه گیری: به نظر می رسد که شایع ترین علت مقاومت به پنی سیلین استفاده و تجویز نامناسب آنتی بیوتیک می باشد. بر اساس نتایج مطالعه حاضر، پنی سیلین نباید برای درمان بعضی از عفونت های خطرزای پنوموکوکی مانند مننژیت مورد استفاده قرار گیرد.

مقدمه: عفونت های بیمارستانی مشکلی بسیار قدیمی و جدی در علم پزشکی است که باعث صرف هزینه های فراوان و طولانی شدن دوره درمان بیمار می شود. این مطالعه جهت بررسی عوامل ایجاد کننده عفونت های بیمارستانی در اصفهان و الگوی مقاومت آنتی بیوتیکی این عوامل طراحی شد.روش ها: در این مطالعه مقطعی، 108 بیمار بستری شده در بیمارستان نور اصفهان که حداقل 2 روز از بستری شدن آن ها در بخش های مختلف گذشته بود و به یکی از انواع عفونت های بیمارستان مبتلا شده بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. نمونه های خون، ادرار، زخم و بینی این بیماران جهت تشخیص و بررسی مقاومت آنتی بیوتیکی به آزمایشگاه ارسال شد. پس از خالص سازی و تعیین نوع باکتری با روش انتشار دیسک و E. Test، تست حساسیت آنتی بیوتیکی انجام گرفت. اطلاعات توسط نرم افزار SPSS و بررسی فراوانی ها آنالیز گردید.یافته ها: باکتری های گرم مثبت، به مخصوص استافیلوکوک اورئوس، مقاومت صد در صدی نسبت به سفتریاکسون، کوتریموکسازول و سفوتاکسیم و حساسیت بالایی نسبت به وانکومایسین داشتند. همچنین مقاومت بالایی در بین باکتری های گرم منفی نسبت به آنتی بیوتیک های مورد بررسی در این طرح از جمله سفتریاکسون، سفوتاکسیم و کوتویموکسازول وجود داشت.نتیجه گیری: با توجه به نتایج به دست آمده در این طرح و مقاومت بالای باکتری های گرم مثبت و گرم منفی جدا شده به آنتی بیوتیک های متداول پیشنهاد می شود که از اقدامات پیش گیری کننده از ابتلا به عفونت بیمارستانی استفاده شود. به علاوه توصیه می شود، مصرف آنتی بیوتیک های مقاوم محدود شده، در مورد آنتی بیوتیک های موثر بر استافیلوکوک اورئوس مثل وائکومایسین با تجویز صحیح، از ایجاد مقاومت به این آنتی بیوتیک جلوگیری شود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.